Na al die jaren van gebrek aan stimulatie gaan ze beginnen stimuleren of straffen eigenlijk. Dat moet dan allemaal vanzelf gaan met alleen maar sukkelaars die richting hun nieuwe job sprinten.

Marylien had besloten, onder andere na aandringen van een paar vriendinnen en een bediende van de mutualiteit, om deel te nemen aan de mammascreening. Met mij had ze het niet besproken.

Als je ooit voor het altaar staat, beloof je elkaar trouw in goede en slechte dagen. Niemand vertelt erbij dat die ‘voor altijd’ lang is en niemand zegt wat het wordt als één van de duifjes als een oude kip of haan in een rolstoel belandt, zeker niet al op zijn vijftigste.

Frederik, lees ik in het nieuwe dossier, is geboren in de warme zomer van 1976. Hij is net ontslagen uit de gevangenis en wil daar absoluut niet terug belanden, zegt hij.

Simona is gezegend met drie kinderen, twee dochters en een zoon, die elk wel een trekje van haar hebben: eigenwijs en snel boos.

Marcus, een rijzige elfjarige met schoenmaat 45, zit voor mij met z’n papa. Hij is een virtuoos met de piano, maar heeft het moeilijk op school.

Zo wordt een Jean-Pierre hier aangesproken. Het is een grapje geworden waarmee ik hem begroet, als hij op consultatie komt. Niet dat een raadpleging met de man in een grappige sfeer verloopt.

Ik heb er al een ochtendblok opzitten, de eerste dag van de werkweek. Zoals steeds start ik die met de bede en belofte, vooral aan mijzelf, dat ik het kalm en rustig zal houden.

Ik ga graag naar de Spar. Er is er ééntje naast het dorp waar ik woon. Dat vermindert je kans om er patiënten tegen te komen. Het liefst ga ik ook over de middag, dan is er nog minder kans.

“Het is alweer een tijdje geleden”, glimlacht ze. “Ik ben nog even langs de hoeve gereden vandaag, toen ik van bij mijn moeder kwam.” Ze pinkt een traantje weg, terwijl ze zich, in haar eigen stijl, gracieus op de stoel vlijt.