Eind juni en begin juli is het weer zover: Een grote groep «kersverse» artsen promoveren. Niet alleen voor henzelf heeft de studie een flinke inspanning gevergd, ook de familie en kennissen hebben meegeleefd met de universitaire wereld van proffen, eerste eksamens, stages enz.

Gezondheidszorg is aan een hervorming toe. Stilaan wordt het duidelijk dat er geen weg terug meer is. Wat tot voor kort onmogelijk geacht werd, hoorden wij nu zelfs uit de mond van de minister van Sociale Zaken.

Op 1 mei legde minister Dehaene een beleidsverklaring af omtrent ziekteverzekering, huisarts en eerstelijnsgezondheidszorg. Dit tijdens een studiedag van de Wetenschappelijke Vereniging van Vlaamse Huisartsen.

De uiteindelijke bedoeling van ieder auteur van een artikel is gelezen, begrepen en onthouden te worden. Het is verkeerd te menen dat de inhoud alléén van een ingezonden stuk voldoende waardevol is om de aandacht te trekken van de potentiële lezer en hem tot de laatste regel geboeid te houden. Het is niet zonder reden dat de meeste (medische) tijdschriften ook aan de uiterlijke vormgeving van ingestuurde bijdragen groot belang hechten. Vaak eisen zij van de auteurs in deze een zekere uniformiteit (in de letterlijke betekenis van het woord), waardoor het leeskomfort en de kwaliteit van hun blad...

Binnen de WVVH is er een duidelijke beweging op gang gekomen om te voldoen aan noden van de pas opgerichte V.Z.W.’s.

Enkele maanden geleden verscheen in The Lancet als editoriaal een oproep waarvoor adhesie vanwege artsen werd gevraagd. De vertaling ervan is elders in dit nummer opgenomen.

Uitbouw eerstelijns gezondheidszorg... Het wordt bijna een moe gehoord liedje, waarvan de woorden aanlokkelijk overkomen, doch die in realiteit geen schijn van kans maken.

Vele geruchten doen de ronde, zonder dat men er eigenlijk het fijne van weet: het Nationaal Werk voor Kinderwelzijn gaat zich opsplitsen in een franstalige en nederlandstalige vleugel. Dit bericht zou waarschijnlijk weinig aandacht krijgen en beschouwd worden als een normale evolutie in het Belgische leven, indien daar geen andere belangrijke konsekwenties aan verbonden waren. Wij weten allen dat er reeds lang veel gediskussieerd wordt ontrent de funktie van de prenatale en de zuigelingenraadpleging. Misschien zit in dit laatste toch eindelijk een kans op vernieuwing dankzij de opsplitsing.

Het tienjarig bestaan van een blad biedt een geschikte gelegenheid om even stil te staan en kritisch rond te kijken. Om te beoordelen wat voorbij is en voor te bereiden wat nog komen moet.

Herkennen we ons nog als huisartsen en worden we zo door onze medemensen ervaren? Aan studenten wordt nu huisartsgeneeskunde onderwezen. Ervaren zij in de praktijk huisartsen die naar het onderwezen model funktioneren? Zijn het alleen mooie akademische voorbeelden die men uiteindelijk tevergeefs tracht te verkopen?