In de maart-editie van Huisarts Nu (jaargang 93, nummer 3) verscheen het eerste deel over de zin en onzin van screeningsinterventies. Daaruit bleek dat de screening vaak weinig effectief verloopt. In dit tweede deel worden vijf preventieve interventies besproken die wel nuttig kunnen zijn, mits ze planmatig worden aangepakt. Daarnaast plaatst de auteur nog enkele vraagtekens bij actuele screeningstesten zoals de bepaling van het cholesterolgehalte, de screening op het colon- en het prostaatcarcinoom en de screening in het kader van preventie van osteoporose.

Functionele zorg en doelgericht medisch handelen zijn twee nieuwe, voor de huisarts in de toekomst erg belangrijke invalshoeken. In Schotland werd met betrekking tot de zorg voor dementerenden een dergelijk zorgmodel uitgebouwd. Op basis van dit praktijkvoorbeeld wordt in dit artikel de vraag naar de draagwijdte van deze modellen toegelicht. De organisatie van de Belgische gezondheidszorg op dit specifieke terrein komt hierbij tevens aan bod.

Momenteel verloopt de screening op levensbedreigende aandoeningen in ons land zonder overleg en zonder vast plan op enkele uitzonderingen na. Zo blijken de vrouwen met het hoogste risico op cervix-carcinoom het minst vaak gescreend te worden. Dergelijke tegenstrijdigheden vragen om meer duidelijkheid over de plaats van screening binnen de preventieve taak van de huisarts. De principes die meespelen bij een beslissing over zin en onzin van bepaalde screeningsinterventies in de huisartsenpraktijk komen in het eerste deel van dit artikel aan bod. In het tweede deel dat in de volgende editie van...

Heeft u tijdens de weekend-wacht al eens met de mond vol tanden gestaan wanneer een kind van zeven zich opwerpt als tolk tussen zijn zieke moeder, die geen Nederlands kent, en uzelf als goedbedoelende hulpverlener? Bijgaand artikel omtrent een project "culturele bemiddeling" levert wellicht geen oplossingen voor dergelijke acute communicatieproblemen, maar hopelijk wel voor de gebrekkige toegankelijkheid van onze gezondheidszorg voor migranten.

Is het voorschrijven van antibiotica bij acute keelpijn aangewezen of juist niet? Een vraag waarmee elke huisarts regelmatig in zijn dagelijkse praktijk wordt geconfronteerd. Systematisch voorschrijven van antibiotica gebeurde vooral om de niet-infectieuze verwikkelingen te voorkomen. Deze verwikkelingen blijken tegenwoordig veel minder talrijk voor te komen, tot zelfs helemaal niet. Is er dan nog een andere reden voor systematische antibioticabehandeling bij acute keelpijn aanwijsbaar? En wat levert de kosten/baten-analyse bij het al dan niet gebruik van deze geneesmiddelen op?

Problemen rond seksualiteit, kinderwens, zwangerschap of abortus zijn zo complex dat vaak vele factoren over het hoofd worden gezien. Zo wordt ook de invloed van het onbewuste dikwijls genegeerd, hoewel dit juist een grote rol kan spelen, zeker bij de verwerking van een abortus. Wordt hieraan geen aandacht besteed, dan blijven schijnbaar onverklaarbare problemen zich opstapelen. Aan de hand van casussen en literatuurgegevens tracht de auteur de impact van deze onbewuste processen aan te tonen.

Het afspraaksysteem — in mijn praktijk in de vijfde jaargang — heeft inderdaad ontelbare malen deze opmerking uitgelokt bij mijn patiënten. Zelf ben ik erg tevreden over deze gelukkige inval, en hoewel ik als huisarts op de boerenbuiten akteer, heeft de overgrote meerderheid van de patiënten sofort het komfort en de efficiëntie van deze nieuwe regeling weten te waarderen.

Het infiltreren van pijnlijke gebieden met een lokaal anestheticum is een therapie die waarschijnlijk even lang bestaat als de lokale anesthetica. Het is een bekend feit dat neklijders vaak klagen van pijnlijke valleixpunten, die vooral gesitueerd zijn in de posterieure spiermassa’s, namelijk daar waar de trapezius de glooiende overgang uitmaakt tussen nek en schouder, de musculus supraspinatus, en de musculi rhomboideï. De patiënten geven een zwaartegevoel aan in deze streken. Diepe palpatie b.v. het samenknijpen van de trapezeï tussen duim en wijsvinger lokt onmiddellijk de diepe pijn uit.

Het helpen van mensen in nood is een specifieke opdracht voor de huisarts. Zijn taak is voorzeker het genezingsproces zo mogelijk te bevorderen met gebruik van al de verworvenheden van de medische wetenschap, maar evenzeer moet heel zijn werk « patient-centered » zijn en aandacht wekken voor al de morele en psychische noden van de patiënt. Het ene is niet mogelijk zonder het andere.