In een onlangs verschenen dagbladartikel pleitte de voorzitter van de vereniging van Nederlandstalige gynekologen van België voor een kwaliteitsverbetering van de verloskunde.

Het verslag van het symposium n.a.v. het zilveren jubileum van de vereniging van gynekologen, zet mij aan tot een aantal bedenkingen.

Voor de Wetenschappelijke Vereniging is de bezorgdheid rond «Jongerenwerking» een vaststaande prioriteit anno ’84-’85.

Het kan een trekje van mijn slechte karakter zijn om af en toe wat stenen in de kikkerpoel te gooien maar in ieder geval kon ik het niet laten het decembernummer (245) ’83 van Test-Aankoop anders te bekijken dan ik tot dan toe gewoon was.

We onderscheiden in dit verband twee partners, die bijzonder veel met mekaar te maken hebben, zowel wat hun herkomst aangaat als wat hun doelstellingen betreft. Aan de ene kant de universitaire HA-centra en aan de andere kant de WVVH.

Pas afgestudeerde artsen die erkend huisarts wensen te worden moeten, volgens het MB van 15.12.82, naast het volgen van specifiek huisartsenonderricht, tevens 50 uur per jaar, gedurende 2 jaar deelnemen aan groepsbijeenkomsten (seminaria) waar zij onder leiding van een stagemeester-moderator praktijkproblemen dienen te bespreken.

In de recente Koninklijke Besluiten binnen het kader van de regeringsvolmachten komt een zinnetje voor dat de eerste stappen naar echelonnering van de gezondheidszorg aankondigt. Hoewel het slechts om een intentieverklaring gaat zonder konkrete voorstellen, is het een merkwaardig en belangrijk feit.

Het is mij niet bekend hoelang men reeds spreekt over de (re)valorisatie van de huisartsgeneeskunde en de eerstelijnsgezondheidszorg.

Bij de recente besparingsmaatregelen zijn er voor de zoveelste maal geen rechtstreekse initiatieven terug te vinden die een bevordering van de eerstelijnsgezondheidszorg mogelijk maken.

Oog in oog met het besparingsplan moeten mij enkele bedenkingen van het hart.