Vrije keuze van een arts is in onze gezondheidszorg een heilig principe.

Navorming voor de Vlaamse huisarts was ooit de ontstaansreden van de W.V.V.H. en is nog steeds het credo van de vereniging.

Als onderwerp voor haar 29ste wetenschappelijk kongres, dat in november van dit jaar plaatsheeft, heeft het Nederlands Huisartsen Genootschap ’de samenwerking huisarts/internist’ gekozen.

Nood heeft men aan iets dat men belangrijk vindt, iets waar men zichzelf voor heeft ingezet, veel energie aan besteed, waar men waarde heeft aan gehecht, waarin men (menselijk) geïnvesteerd heeft.

Meer dan 20 jaar geleden was navorming niet alleen een bekommernis; het was de aanleiding om de WVVH op te richten. Vandaag, méér dan ooit blijft de boodschap van Fons Van Orshoven aktueel: als HA zien we onze patiënten in een véél breder kader dan zijn ziekte zoals beschreven in de veelal specialistisch geïnspireerde handboeken.

Moment van bezinning: hoe wordt de WVVH gezien? Nog steeds als een bovenpool boven de huisartsen te velde of eerder als een service-organisatie ten dienste van diezelfde huisartsen?

In zijn brochure: «Het gezondheidsbeleid in België in nieuwe banen», schrijft Minister Dehaene dat op de eerste plaats de huisartsengroep zelf alles in het werk moet stellen om organisatorisch en wetenschappelijk zijn eerstelijnsfunktie als huisarts waar te maken.

De Vlaamse huisartsen vieren deze maand het twintigjarig bestaan van hun wetenschappelijke vereniging. Ze hebben alle reden om deze gebeurtenis met fierheid te vieren, niet alleen omdat hun vereniging van zeer grote betekenis is geweest voor de huisartsgeneeskunde in Vlaanderen, maar ook een stuwende kracht betekent voor de valorisatie van deze zo specifieke en menselijke vorm van geneeskunde.

Sinds enkele tijd is de WVVH druk bezig met het realiseren van kontakten naar buiten toe. Waar vroeger zeer intens gewerkt werd aan allerlei projekten, komen we nu met konkrete voorstellen naar huisartsengroepen en V.Z.W.’s en hun overkoepelende organismen.

Patiënten reageren soms heel verschillend op een ingreep. Heeft de ene na een onderzoek, zoals een rectoscopie of een sternumpunktie, geen klachten, dan vindt de andere het een vreselijk pijnlijke zaak, iets wat hij nooit meer mee wil maken.