Jochem is zestien jaar en verblijft sinds een maand in ons centrum. Hij doet het goed. Leert bij over voeding, beweegt met plezier, zoekt zijn plek in de groep. Alleen het slapen loopt wat stroef.

Na al die jaren van gebrek aan stimulatie gaan ze beginnen stimuleren of straffen eigenlijk. Dat moet dan allemaal vanzelf gaan met alleen maar sukkelaars die richting hun nieuwe job sprinten.

Het begint meestal stil. Eén jongere die lange mouwen blijft dragen. Die zich iets vaker terugtrekt. Die bij het omkleden net iets te snel is. En dan zie je het: dunne, parallelle lijntjes op een onderarm. Vers of net genezend.

Marylien had besloten, onder andere na aandringen van een paar vriendinnen en een bediende van de mutualiteit, om deel te nemen aan de mammascreening. Met mij had ze het niet besproken.

Een residentiële opname is een ingrijpende gebeurtenis. Dat weten wij vanuit een rationeel, professioneel standpunt, maar probeer het eens te voelen: Je bent dertien of vijftien jaar. Je hebt een chronische ziekte die zichtbaar is, obesitas bijvoorbeeld, of onzichtbaar: chronische pijn, vermoeidheid, niemand ziet het maar je draagt het elke dag.

Als je ooit voor het altaar staat, beloof je elkaar trouw in goede en slechte dagen. Niemand vertelt erbij dat die ‘voor altijd’ lang is en niemand zegt wat het wordt als één van de duifjes als een oude kip of haan in een rolstoel belandt, zeker niet al op zijn vijftigste.

Hoewel Magali mooie vooruitgang had geboekt tijdens de opname in het Zeepreventorium, maakte haar moeder zich zorgen. Ze vreesde dat het thuis niet zou lukken. Magali was te chaotisch, had wisselende stemmingen en haar emoties konden alle kanten op gaan. De ene dag ‘ja’ en de volgende dag een resolute ‘nee’. Naar mijn gevoel perfect normaal pubergedrag, maar Magali’s moeder was hier niet van overtuigd.

Frederik, lees ik in het nieuwe dossier, is geboren in de warme zomer van 1976. Hij is net ontslagen uit de gevangenis en wil daar absoluut niet terug belanden, zegt hij.

Enerzijds is er sprake van ‘fatshaming’ en worden mensen met obesitas onheus behandeld, maar anderzijds is er de tegenbeweging van ‘bodypositivity’.

Simona is gezegend met drie kinderen, twee dochters en een zoon, die elk wel een trekje van haar hebben: eigenwijs en snel boos.