Fysieke inactiviteit is een belangrijke risicofactor voor ischemische hartziekten, beroerte, borstkanker, colonkanker, diabetes type 2, depressie en andere ziekten. Dagelijks voldoende bewegen kan de kans op het ontwikkelen van deze chronische aandoeningen verkleinen.

De Staten-Generaal Geestelijke Gezondheid (SGGG) is een platform waarop alle betrokkenen in de geestelijke gezondheid (patiënten, familieleden, zorgverleners, koepelorganisaties, beroepsfederaties, academici) van gedachten kunnen wisselen over problemen en oplossingen in de geestelijke gezondheidszorg. Domus Medica is één van hen.

Verschillende instanties verzamelen gegevens om de verspreiding van infectieziekten en de druk op ons gezondheidssysteem op te volgen. Recent werd hieraan Infectieradar toegevoegd.

In België werken ongeveer 145 000 mensen als huishoudhulp via het dienstenchequesysteem. Het merendeel (95%) zijn vrouwen die dagelijks fysiek belastend werk verrichten in vaak onzichtbare werkomstandigheden.

Hoe beleven vrouwen de verschillende fasen in hun beslissing tot abortus? Welke drempels ervaren ze? Wat is hun ervaring met de wettelijke wachttijd en de organisatie van de zorgverlening?

Een complexe palliatieve situatie heeft verschillende facetten: ingewikkeld op medisch of fysiek vlak, een moeilijke psychosociale situatie en ethische/spirituele complexiteit. Dit vereist een interdisciplinaire aanpak.

Het pilootproject ‘New Deal’ is een ander organisatie- en financieringsmodel naast de bestaande betaling per prestatie en het forfaitaire systeem. Wat houdt deze New Deal juist in?

De kans op het ontwikkelen van dementie kan worden beperkt door aanpassingen in de levensstijl en een tijdige aanpak van risicofactoren. Naar schatting is 45% van de gevallen van dementie hierdoor potentieel te voorkomen.

Het is belangrijk dat de diagnose van stotteren bij kleuters zo vroeg mogelijk wordt gesteld. Een gepaste en tijdige begeleiding levert immers de beste resultaten op.

De meeste vrouwen verwerken op een spontane manier een abortus. Maar sommige patiënten kunnen in de knoop geraken met hun gevoelens. Hoe kunnen huisartsen begeleiden en ruimte maken voor ‘verborgen rouw’?