Ons onderzoek op blz.13 toont duidelijk aan dat heel veel patiënten een meerwaarde ervaren bij het contacteren van hun huisarts via teleconsultaties: verlengen van medicatievoorschriften, bespreken van geruststellende resultaten, stellen van korte vragen of het bereiken van hun eigen huisarts tijdens vakantie of reis.

In het publieke debat en in wetenschappelijke studies over abortus gaat het zelden over vrouwen in kwetsbare situaties: zonder ziekteverzekering, zonder dak boven het hoofd, maar ook sekswerkers of vrouwen met een verzoek voor internationale bescherming. Ook in de artikels over abortuszorg in het decembernummer van Huisarts Nu komt deze invalshoek onvoldoende tot zijn recht.

In de provincie Antwerpen wordt minder samengewerkt met multidisciplinaire begeleidingsequipes dan verwacht. Kunnen huisartsen de palliatieve thuiszorg meestal alleen aan?

Elke huisarts heeft al wel eens van patient empowerment gehoord. Maar in hoeverre zijn huisartsen in hun dagelijks werk hiermee bezig? En hoe kunnen ze patiënten hierin aanmoedigen?

Epidemiologisch onderzoek in 2019toont aan dat bepaalde etnische groepenin Nederland op hun thuisadres consequenthogere concentraties luchtvervuiling ervaren dan hun Nederlandse tegenhangers.

In onze evolutionaire strijd was voldoende calorieën vergaren een cruciale factor om te overleven en waren suikers en vetten dus een fantastische energiebron.

Volgens de huidige wetgeving moet een vrouw met een ongewenste zwangerschap die zich voor een eerste consultatie in een abortuscentrum of in een ziekenhuis aanmeldt, nog zes dagen wachten vooraleer ze een abortusbehandeling kan krijgen. Men noemt dit de ‘bedenktijd’. In die zes dagen, zo hopen sommige politici, kan de vrouw zich nog bedenken en toch niet tot een zwangerschapsafbreking overgaan.

Naast dagelijkse patiëntenzorg en de routine van de praktijkorganisatie zijn er voortdurend ontwikkelingen waar huisartsen ‘iets mee moeten’: nieuw wetenschappelijk onderzoek, richtlijnen en nascholing, extra IT-mogelijkheden, samenwerking in eerstelijnszones, de New Deal, enz. Hoe hiermee omgaan? Zin om te experimenteren met de nieuwe inzichten of toch eerder afwachten?

Er is een grote verandering bezig in de wereld van handicap. Waar de vorige eeuw de zorg voor mensen met een (verstandelijke) beperking vooral plaatsvond in aparte instellingen, vaak ver weg van de bewoonde wereld, is er meer een proces van de-institutionalisering en maatschappelijke inclusie. Dat uit zich in verschillende aspecten van transformatie, waarbij de grote ‘voorzieningen’ (‘instellingen’) nu kleinschalige woonprojecten opstarten.