Ons onderzoek op blz.13 toont duidelijk aan dat heel veel patiënten een meerwaarde ervaren bij het contacteren van hun huisarts via teleconsultaties: verlengen van medicatievoorschriften, bespreken van geruststellende resultaten, stellen van korte vragen of het bereiken van hun eigen huisarts tijdens vakantie of reis.

In het publieke debat en in wetenschappelijke studies over abortus gaat het zelden over vrouwen in kwetsbare situaties: zonder ziekteverzekering, zonder dak boven het hoofd, maar ook sekswerkers of vrouwen met een verzoek voor internationale bescherming. Ook in de artikels over abortuszorg in het decembernummer van Huisarts Nu komt deze invalshoek onvoldoende tot zijn recht.

Internationaal groeit de aandacht om in het kader van de doelstellingen van gezondheidssystemen ook een prominente plaats te geven aan ecologische aspecten. Dit in twee richtingen: een gepast antwoord bieden op de impact van klimaatveranderingen op de gezondheid van individuen en populaties, maar ook de noodzaak om de ecologische voetafdruk van het gezondheidszorgsysteem zelf te verkleinen.

Het is een herkenbaar verhaal in de huisartsenpraktijk. Een jonge vrouw, meestal wat gehaast en beschaamd, vraagt om de noodpil. Ze wil geen uitleg, geen vragen, enkel een snelle oplossing. De urgentie dringt, dus we helpen: de pil wordt voorgeschreven, het probleem lijkt van de baan. Maar is het dat echt?

Onze directe leefomgeving, en dus ook ons voedsel, bepaalt onze gezondheid en zeker die van kinderen. Een meer plantaardig en biologisch voedingspatroon is een goed plan om kinderen zo gezond mogelijk te laten opgroeien.

Ondertussen zijn we vijf jaar na de ontdekking van hoge PFOS concentraties tijdens de werken aan de Oosterweelverbinding. Sindsdien zijn in Vlaanderen meerdere hotspots van PFAS verontreiniging vastgesteld. Dergelijke lokale vervuilingen veroorzaken veel onzekerheid en stress bij de getroffen bevolking. Hoewel het moeilijk blijft om met zekerheid een causaal verband te leggen tussen specifieke verbindingen en gezondheidsproblemen, hoeft dat verband niet volledig bewezen te zijn vooraleer maatregelen worden genomen.

De problematiek van medicijnresten in water staat hoog op de internationale en Europese agenda. Zowel op vlak van milieu (waterkwaliteit) als gezondheidszorg (duurzame zorg) worden nieuwe maatregelen uitgerold of voorbereid. Wie moet in actie komen om dit uit te voeren?

In de provincie Antwerpen wordt minder samengewerkt met multidisciplinaire begeleidingsequipes dan verwacht. Kunnen huisartsen de palliatieve thuiszorg meestal alleen aan?

Elke huisarts heeft al wel eens van patient empowerment gehoord. Maar in hoeverre zijn huisartsen in hun dagelijks werk hiermee bezig? En hoe kunnen ze patiënten hierin aanmoedigen?