Patiënten met hartfalen vragen om een nauwkeurige diagnose en een gepersonaliseerde zorg. Dat wordt duidelijk in dit themanummer van Huisarts Nu.

Geen andere denker dan Nancy bracht het lichaam zo dicht bij het denken. De vreemdheid van ziekte, medicatie of transplantatie is voor hem de uitvergroting van het vreemd-zijn van het lichaam zelf.

Elke huisarts heeft al wel eens van patient empowerment gehoord. Maar in hoeverre zijn huisartsen in hun dagelijks werk hiermee bezig? En hoe kunnen ze patiënten hierin aanmoedigen?

In het opiniestuk ‘Zijn puberteitsremmers bij minderjarigen met genderdysforie verantwoord?’ worden hoge cijfers vermeld voor transgender personen die spijt hebben van hun transitie. Klopt dit wel?

Vertrouwen in de arts-patiëntrelatie bevat vele schakeringen en invalshoeken. De nieuwe Wet Patiëntenrechten over vertrouwenspersonen biedt een kans om hiermee proactief aan de slag te gaan.

‘W aarom niets doen zo lastig is’ is de titel van een stukje uit Huisarts en Wetenschap. Het artikel gaat over ons omgaan met psychische klachten: hoewel er een grote rijkdom aan mogelijkheden schuilt in het gewoonweg actief luisteren en het niet direct classificeren van iemands klachten, wordt er te veel doorverwezen voor diagnostiek.

We zitten over de helft van de ‘alcoholvrije maand’. Elk jaar biedt februari een reflectieperiode over het persoonlijke gebruik van alcohol. Voor sommigen een makkie, zeker voor wie een leven lang geen druppel heeft gedronken. Maar heel wat mensen die zichzelf als ‘sociale drinkers’ zien, komen toch moeilijke momenten tegen om een hele maand neen te zeggen tegen de, in onze contreien, ingeburgerde socializer.

In het begin van mijn carrière als huisarts was het erg duidelijk. Wie ziek is, kan niet werken en wie werkt, is niet ziek. Maar veertig jaar later is er geen scherpe scheidingslijn tussen ziek en gezond zijn, zeker als het gaat om psychische aandoeningen. En net die laatste groep ziekten belet de meeste personen om terug aan de slag te gaan.

Treffend bij dementie is hoe deze aandoening iemands persoonlijkheid langzaamaan wegveegt. De mens die we gekend hebben, verdwijnt, hoewel die op lucide momenten wel eens durft terug te komen. Maar uiteindelijk raakt iemand met dementie afgesloten van de buitenwereld: tijd en ruimte worden onbevattelijk, het eigen lichaam wordt als een ding en naasten worden vreemden.