Vrijdag 27 en zaterdag 28 november 1992 worden belangrijke dagen voor de WVVH en de huisartsennavorming. De commissie navorming organiseert dan een congres voor alle huisartsen die bekommerd zijn en blijven om hun navorming en deze van hun collega’s. Het laatste decennium is er binnen het opleidingscontinuüm voor huisartsen langzaam maar zeker een verschuiving opgetreden. Vooral de uitbouw en de evolutie van de beroepsopleiding leidden tot een heroriëntering van de basisopleiding en de navorming.

We leven in een technologische maatschappij, in het tijdperk van de informatie. Dat hoeven we u niet meer te vertellen.

Artsen in het algemeen en huisartsen in het bijzonder zijn, zo wordt gezegd, individualisten.

Alhoewel het kalenderjaar nog niet helemaal ten einde is, heeft de WVVH er reeds het eerste jaar als vzw opzitten. Een eerste terugblik lijkt op zijn plaats. 1992 stond voor de vereniging in het teken van de navorming, met het internationaal congres te Brussel als de bekroning, maar de resultaten moeten wij de komende maanden en jaren bij de huisartsen en de lokale kringen merken. De hele vereniging heeft onder de congresinspanning gekraakt, maar niet begeven. Het personeel heeft zich voor 200% ingezet en de financiële aderlating is nog niet juist omschreven. Wij geloven nochtans dat het hele...

Groot was mijn verbazing toen ik via de media vernam dat vier- tot vijfduizend artsen, apothekers en tandartsen onlangs naar de Heyzel togen om er gezamenlijk te protesteren tegen het regeringsbeleid inzake gezondheidszorg.

Vele hedendaagse westerse ziekten houden verband met levensstijl en vormen van samenleven. De woning vormt hierbij een van de huiden die ons beschermen. Ze functioneert als grens tussen binnen- en buitenwereld, zowel in fysische als in sociale zin. Om de gezondheid van zijn patiënten optimaal te kunnen begeleiden, heeft de arts hier best oog voor en speelt hij hierop in.

WVVH, VHNI, lokale kringen en academische centra zijn duidelijk de hoofdrolspelers. Maar ook de overheid wil zijn zegje hebben, en zowel vanuit de gezondheidsadministratie als vanuit de nationale en regionale kabinetten komen duidelijke signalen.

Als gevoelens van frustraties en aggressie bij de opening van de ochtendmailings u niet vreemd zijn, lees dan verder.

Tijdens mijn laatste wachtdienst kwamen mij weer een aantal verhalen ter ore, waarvan ik danig schrok.

Reeds meer dan twee decennia lang dringen de meeste artsenorganisaties er in ons land bij het beleid op aan om een numerus clausus voor geneesheren (M/V) in te voeren. En nu is het zover, de regeringsleden hebben voorstellen klaar. We mogen aannemen dat het hoofdmotief bij een dergelijke beslissing de zorg is voor het behoud of een verbetering van de kwaliteit van de gezondheidszorg. In de huidige situatie wordt algemeen gesteld dat het grote aantal artsen zonder of met weinig werk, en de collega's die vrezen binnen afzienbare tijd in een dergelijke situatie terecht te komen een bedreiging...