Kan kansarmoede een voldoende voorwaarde vormen voor een depressie? Die vraag bekruipt me wanneer de adviserend arts van de mutualiteit me vraagt om de reden van een langdurig ziekteverlof toe te lichten, gedocumenteerd met specialistische verslagen.

Er is een grote verandering bezig in de wereld van handicap. Waar de vorige eeuw de zorg voor mensen met een (verstandelijke) beperking vooral plaatsvond in aparte instellingen, vaak ver weg van de bewoonde wereld, is er meer een proces van de-institutionalisering en maatschappelijke inclusie. Dat uit zich in verschillende aspecten van transformatie, waarbij de grote ‘voorzieningen’ (‘instellingen’) nu kleinschalige woonprojecten opstarten.

De Wereldgezondheidsorganisatie schat dat 1 tot 3% van de bevolking een verstandelijke beperking heeft (met een IQ onder de 70). De helft van hen woont niet in een residentiële setting, maar maakt deel uit van onze leefgemeenschap.

Eenzaamheid ontstaat door schaarse contacten, zich niet verbonden voelen of door het missen van een hechte emotionele band. Het is een subjectieve ervaring terwijl sociale isolatie, het hebben van weinig of geen sociale relaties, objectief vastgesteld kan worden. Beide komen niet noodzakelijk samen voor.

Er is een verontrustende tendens van kinderen en jongeren die zich niet goed voelen met het geslacht waarmee ze geboren zijn. Door deze toenemende genderdysforie worden ook de wachtlijsten in genderklinieken steeds langer. Maar welke aanpak is bij deze jongeren ethisch en wetenschappelijk verantwoord?

Een huisarts zei me onlangs dat hij een therapie met ChatGPT had opgezocht. Ook een specialist vertelde trots op een receptie dat hij ChatGPT gebruikte om snel antwoord te krijgen op diagnostische en therapeutische vragen. Maar is deze werkwijze wel te vertrouwen?

In de ene wachtkring wordt de haio steevast met de praktijkopleider ingepland, terwijl dit op andere plaatsen niet gebruikelijk is. De haio is dan voor directe supervisie afhankelijk van de goodwill en de expertise van een collega-wachtarts. En tijdens een nachtdienst is de haio altijd alleen op de wachtpost, met enkel telefonische supervisie.

In haar wekelijkse column in de BMJ vertelt de Londense huisarts Helen Salisbury dat zij geen tijd meer heeft om medische tijdschriften te lezen, maar tijdens het werk wel dankbaar gebruikmaakt van het internet voor noodzakelijke informatie ‘on the spot’. Daarnaast volgt ze een jaarlijkse updatecursus om de blinde vlekken in haar kennis en vaardigheden te leren kennen. In een tijdsspanne van vijf uur komen de belangrijkste wijzigingen aan bod in de richtlijnen van het National Institute for Health and Care Excellence (NICE).

Het doen van wachtdiensten houdt haio’s bezig, dat is het minste wat je kunt opmaken uit dit artikel over het leerproces tijdens wachtdiensten in Vlaanderen en Nederland.

Huisartsen-in-opleiding worden in Vlaanderen nog te vaak voor de leeuwen gegooid. In Nederland worden ze beter omkaderd, zo blijkt uit het vorige onderzoek. Hoe kan het beter? En zijn kleine ingrepen al voldoende? Verschillende betrokkenen geven hun mening.