De invloed van de farmaceutische nijverheid op het voorschriftgedrag van de geneesheer in het algemeen en van de huisarts in het bijzonder is een boeiend maar komplex gebeuren. Onderzoek hieromtrent kan zeer veel wegen op. De output omvat het voorschrift. De input omvat meer faktoren: de artsenbezoekers, postreklames, advertenties in medische tijdschriften, monsters, de ervaring van kollega’s, bijvormingsaktiviteiten, universitaire opleiding, het door firma’s gesteund wetenschappelijk onderzoek, en niet te vergeten, de druk van de patiënt zelf.

Er zijn zoveel verschillende en diskutabele keuringsaspekten aangaande geschiktheid en/of konditie voor diverse sporten. Een vast programma of een nauwgezet schema met betrekking tot keuring voor sportbeoefening en/of follow-up van trainingsinvloeden op de algemene konditie, is niet zo eenvoudig op te stellen. Bij de voorbereiding van dit verhaal over de medische sportkeuring kwam ik tot heelwat bizarre tegenstellingen, tot heel wat vragen, die ook nu nog voor mij deels onbeantwoord blijven. Ik had er niet het minste vermoeden van dat er zoveel problemen zouden oprijzen bij dit schijnbaar vrij...

Hoge bloeddruk is een belangrijke risikofaktor voor CVA (Kannel et al. 1976) en coronaire hartaandoeningen voor mensen van middelmatige leeftijd en personen boven de 60 jaar. Het verband tussen verhoogde bloeddruk en verhoogde morbiditeit en mortaliteit, sluit niet noodzakelijk in dat deze risiko’s zullen verminderen door het dalen van de bloeddruk door medikatie.

Sinds één jaar tracht de VZW H.A.M. (Huisartsenvereniging Maasmechelen) in samenwerking met de lokale gynekologen, gebruik te maken van het zwangerschapsdossier zoals door de WVVH werd voorgesteld.

Deze kommentaar plaats ik in een driedubbel perspektief.

De jongste jaren is veel energie gestoken in het stimuleren van de TGZ-gedachte. Even terugblikken en bezinnen is dan wel eens op zijn plaats.

HANU is elf jaar geleden ontstaan als een strikt leden-informatieblad. In de loop van zijn bestaan heeft het zijn werkingsveld geleidelijk aan steeds verbreed. Nieuwe ideeën werden uitgeprobeerd; nieuwe terreinen werden ontgonnen.

Een bepaald spreekwoord zegt: ”de geneeskunde valt of staat met het stellen van een diagnose”. Tot op heden was het voor velen van ons zeer moeilijk om een exakte lokalisatie aan te geven van weke delen letsels van het bewegingsstelsel. Dr. J. Cyriax (Engels orthopeed) die in 1929 zijn loopbaan begon in Londen heeft meer dan vijftig jaar gewerkt, aan het opstellen van een aantal funktionele testen van het bewegingsapparaat.

Huisartsen en Specialisten kunnen niet zonder elkaar. Samenwerking tussen beide groepen artsen is een conditio sine qua non om tot een efficiënte zorgen verstrekking te komen. Hoe verloopt momenteel deze samenwerking? Wat is goed- wat verkeerd? Gebeurt hier rond enig onderzoek? Hoe ziet de W. V. V.H. haar taak op dit terrein?

De laatste tijd horen we niets anders dan: het is volop krisistijd; de jaren dertig komen terug; we moeten inleveren; onze koopkracht daalt enz. Er heerst een algemene malaise en als we in de toekomst blikken dan is dit niet meer zo onbezorgd en vol zelfvertrouwen als enkele jaren geleden.