Augustus, de oogstmaand. Zo zit het al duizenden jaren in de hoofden van boer en tuinder. Maar wat gebeurt er nadien met die oogst? In een graag gekoesterd romantisch beeld komt de oogst van graan, aardappelen en groenten in rijkelijke opslagplaatsen terecht, om met mondjesmaat vrij te komen zodat we de schaarste van najaar en winter kunnen overbruggen.

Een ex-gebruiker vertelt hoe hij vroeger naar de dokter stapte om aan voorschriften te geraken: “Ik had een vooraf voorbereid script klaar waarvan ik hoopte dat het oprecht zou overkomen. Dat script was het resultaat van vallen en opstaan bij het eerder verkrijgen van voorschriften en van de informatie tussen mij en andere druggebruikers over welke artsen voorschrijven en wat in het verleden succesvol was geweest”.

De blik van de geneeskunde is steeds meer gericht op preventie: ernstig ziek zijn voorkomen. Dat lijkt als een paal boven water te staan en zet ons aan om bij zoveel mogelijk patiënten te zoeken naar voortekens van een ernstige aandoening.

Volgens de huidige wetgeving moet een vrouw met een ongewenste zwangerschap die zich voor een eerste consultatie in een abortuscentrum of in een ziekenhuis aanmeldt, nog zes dagen wachten vooraleer ze een abortusbehandeling kan krijgen. Men noemt dit de ‘bedenktijd’. In die zes dagen, zo hopen sommige politici, kan de vrouw zich nog bedenken en toch niet tot een zwangerschapsafbreking overgaan.

Los van elkaar vertelden twee patiënten me onlangs over hun problemen door schuldenlast. Een gemeenteambtenaar zag zich geconfronteerd met de noodzaak van dringende aanpassingen aan zijn huis (lekkend dak, asbest) die hij niet kon financieren vanwege de hoge afbetaling die er nog bij de bank liep: slapeloze nachten, concentratiestoornissen, echtelijke problemen,...

Kan heden ten dage het uitoefenen van een beroep jouw ziek maken? Voor alle zware handelingen is er momenteel een mechanische ondersteuning, van bladblazers tot graafmachines om kabels te leggen.

Een vrouw, vooraan de dertig, meldt me dat het niet meer gaat. Zij voelt zich doodmoe en heeft slaapstoornissen. ‘s Morgens zet zij zich weliswaar met volle moed voor het beeldscherm maar de informatie dringt niet tot haar door: “Niets blijft hangen.” Ondertussen komen er pop-upvragen van klanten die haar weinig overblijvende concentratie verder onderbreken. Door het achterstallige werk raakt ze overstuur. Als loontrekkende voor een middelgrote onderneming doet zij aan data-analyse voor verschillende bedrijven, dikwijls van thuis uit. Voor het verwerken van die gegevens dient zij een aantal...

In 1951 startte collega Jef De Loof in Aalst zijn solopraktijk. Vanaf het begin was zijn blik niet alleen gericht op het wel en wee van de individuele patiënt, maar Jef had meteen ook oog voor de manier waarop de gezondheidszorg op meso- en macroschaal loopt.

In de provincie Antwerpen wordt minder samengewerkt met multidisciplinaire begeleidingsequipes dan verwacht. Kunnen huisartsen de palliatieve thuiszorg meestal alleen aan?

Jaren geleden, toen ik mijn praktijk begonnen was, vertrouwde een ervaren collega me het volgende toe: “Als patiënten met geschenken komen, dan mag je je eraan verwachten dat ze binnenkort van huisarts zullen veranderen.”