Menu

Hoe moeten artsen anno 1998 hun vrijheid van diagnose en therapie invullen? Vanuit verschillende invalshoeken worden immers beperkingen opgelegd. Hoeveel bewegingsruimte heeft de arts nog? Bedreigen aanbevelingen en maatschappelijke factoren deze vrijheid of zijn zij er een verruiming van? Vanuit deze bedenkingen groeide het thema voor het jaarlijkse Ledencongres van de Wetenschappelijke Vereniging van Vlaamse Huisartsen. De voordrachten van dit congres werden voor dit themanummer over "Vrijheid van diagnose en therapie" tot artikels herwerkt. Omdat de WVVH 35 jaar bestaat, is het ook een...

De “European Association of Organisations for Home Care and Help at Home ” is een vrij nieuwe organisatie. Overleg over de grenzen heen, én druk uitoefenen op de verschillende Europese beleidsinstanties behoort tol de doelstellingen. De realisatie hiervan is evenwel niet zo evident. Vooral de verschillende talen en niveau ’s waarop de vertegenwoordigers met elkaar spreken, blijken ernstige hinderpalen te zijn. Toch kan dit nieuwe initiatief zeker voor de toekomst, erg waardevol zijn.

Wie een standpunt wil innemen dat hoogstwaarschijnlijk tegenwind zal krijgen, riskeert reeds bij voorbaat krediet te verliezen door een verkeerde titel aan zijn bijdrage te geven. Toch hebben wij het aangedurfd in onze titel twee neologismen op één lijn te zetten, twee levenskrachtige termen uit ons moderne bestel, die goed hun lading dekken en een uiterst actuele inhoud bezitten.

Het is altijd al een verleidelijk idee geweest technische ingrepen onder de vorm van één of ander medium vast te leggen, met de bedoeling ze toegankelijk te maken voor geïnteresseerden.

Het boekje "Cardiologie van de toekomst " werd uitgegeven door het Interuniversitair Cardiologisch Instituut Nederland (ICIN), en bevat drie inaugurale redes van nieuwbenoemde professoren in de cardiologie.

Dit wonderlijke boekje is eigenlijk bij de verkeerde recensent terecht gekomen, namelijk omdat elke notie van wiskundig denken mij vreemd is, terwijl op deze honderdenvier bladzijden af en toe wiskundig wordt gedacht en geredeneerd. Toch is de denkende huisarts, die blijvend laboreert aan zijn verhouding met de reductionistisch werkende, zogenaamde exacte wetenschappen, goed geplaatst om dit boek aandachtig te lezen, er moed uit te putten, en naar zijn vakgebied te transponeren.

De Nieuwe Leeuwenhorst-groep organiseerde in 1987 een "workshop" over de beroepsopleiding van huisartsen.

Wie dit boek als gevestigd huisarts begint te lezen, fronst wel even de wenkbrauwen bij de titel van het eerste hoofdstuk: “Vitale functies en definities van Urgenties en Urgente Maatregelen".

Huisarts Nu verschijnt niet in januari. Een pluspunt eigenlijk voor de editoriaalschrijver cum voorzitter.

Eén van de dilemma's van de WVVH - we hebben er wel enkele - is of wij een eerder contemplatieve denkgroep moeten zijn, die zijn ideeën aan de beroepsgroep aanbiedt, en deze geesteskinderen dan in de huisartsverenigingen hun eigen leven laat leiden of toch ook een soort lobby of een actieve Vereniging, die tactieken uitdenkt om haar gedachtengoed metterdaad onder de huisartsen te verspreiden en bij hem ingang te doen vinden.