Huisartsen ervaren vaak terughoudendheid om patiënten met chronischevermoeidheidsklachten te begeleiden. Op dit moment ontbreekt een wetenschappelijk onderbouwde aanbeveling voor de aanpak van patiënten met chronische vermoeidheid in de eerste lijn. In dit artikel willen we enkele methoden aanreiken die de begeleiding van patiënten met langdurende vermoeidheid kunnen vormgeven. Er wordt ingegaan op het belang van interdisciplinaire samenwerking, bijvoorbeeld met een in deze materie ervaren kinesist. Bedoeling is om aan de hand van dit artikel beide beroepsgroepen, huisartsen en kinesisten...

Gerda komt voor de eerste keer op de praktijk langs. Ze is kunstschilder, woont samen met haar vriend in de buurt en heeft een gehuwde dochter. Gerda nadert de zestig en komt op consultatie wegens hielsporen. Daar heeft ze al lang last van, vooral aan de rechtervoet heeft ze veel pijn.

Patiënten met het chronischevermoeidheidssyndroom (CVS) vragen veel van onze krachten en energie. Niet groot in aantal, maar intensief in begeleiding, zeker als de huisarts het ‘holistisch’ wil aanpakken en het totale plaatje in ogenschouw neemt.

De voorbij tien jaar heeft de huisartsgeneeskunde belangrijke wijzigingen ondergaan, zoals de professionalisering van de hulpverlening buiten de kantooruren door middel van huisartsenwachtdiensten’. De eerste huisartsenwachtpost in Deurne-Borgerhout, opgericht in 2003, is hiervan het meest bekende voorbeeld.

Vandaag kan één op de tien Vlamingen een beroep doen op de huisarts met wachtdienst via de huisartsenwachtposten. Dit artikel beschrijft, vergelijkend met de situatie in Nederland, hoever we momenteel in Vlaanderen staan en wat de toekomst kan bieden. Het oprichten van huisartsenwachtposten kwam grotendeels tegemoet aan de verwachtingen die aan de basis ervan lagen. Ondanks het dalend aantal huisartsen blijft de continuiteit van zorg verzekerd. Onder de ervaren voordelen vinden we: wachtdiensten van twaalf uur, onthaalmedewerkers, wagen met chauffeur, toegenomen veiligheid en verslaggeving...

In veel westerse landen is een trend waarneembaar in de richting van het grootschalig organiseren van de huisartsenzorg buiten kantoortijd en van de telefonische triage. In Nederland zijn sinds 2000 de waarneemgroepen vervangen door 130 huisartsenposten (HAP’s). Dit artikel beschrijft de organisatiekenmerken, doet verslag van de belangrijkste uitkomsten van wetenschappelijk onderzoek en bespreekt de huidige ontwikkelingen.

Huisartsen worden regelmatig geconfronteerd met de gevolgen van hondenbeten. Deze kunnen soms zeer ernstige gevolgen hebben, zowel lichamelijk met zware esthetische schade en uitzonderlijk ook mortaliteit, als psychisch (posttraumatisch stresssyndroom). De behandeling van de wonde is gewoonlijk goed gekend bij huisartsen. Dit is echter maar het begin van het diagnostisch en therapeutisch handelen; uit recente literatuur blijkt dat de huisarts ook een belangrijke rol heeft in de secundaire preventie van hondenbeten. Omdat een zeer groot deel van alle hondenbeten bij kinderen voorkomt en hen de...

Huisartsen zijn minder vertrouwd met hun belangrijke rol in de primaire preventie van bijtwonden bij jonge kinderen. Als de arts verneemt dat er een hond is in een gezin of als patiënten laten weten dat ze graag een hond willen, kan hij deze rol opnemen. Dit artikel geeft een overzicht van onderbouwde informatie om veilig samen te leven met een hond in het gezin. Er wordt aandacht gegeven aan de criteria die een rol spelen bij het uitwerken van primaire preventie van bijtincidenten. Het preventiepakket De Blauwe Hond®, dat onlangs in België ontworpen werd, wordt uitgebreid voorgesteld. Ook...

Partnergeweld is een maatschappelijk probleem dat vaak onderschat wordt. Huisartsen weten vaak niet op welke signalen ze moeten letten, hoe ze partnergeweld bespreekbaar moeten maken, welke rol ze moeten vervullen en hoever ze hierin kunnen en mogen gaan. Partnergeweld schaadt zowel op sociaal als economisch gebied en het beïnvloedt de mentale en fysieke gezondheid van individuele vrouwen, mannen, adolescenten en kinderen. Als gezinsarts kan de huisarts in de detectie en aanpak van partnergeweld een cruciale rol spelen.

Deze familie kende ik al heel lang. Een neef was een goede vriend van mij en later bleek een tante van mij nog een tijd als meid gewerkt te hebben in het huishouden. Ze woonden in een, voor mij toen, imposant huis met een muziekkamer en een bibliotheek en veel burgerlijke stijfheid.