Bij een bursitis olecrani wil de patiënt graag snel van deze vervelende zwelling af en jeuken de handen van menig huisarts om het vocht eruit te aspireren, met onmiddellijk zichtbaar resultaat en een patiënt die tevreden de praktijk verlaat. Is dit ook de beste aanpak?

Artsen blijken niet altijd de beste patiënten te zijn. Zij behandelen hun eigen gezondheidsproblemen vaak zelf, zonder tussenkomst van een andere arts. Uit de beperkte literatuur die over dit thema beschikbaar is, blijkt zelfbehandeling een nagenoeg universeel fenomeen onder medici: minder dan de helft van de actieve huisartsen heeft zelf een huisarts.

De transgenderproblematiek is actueler dan ooit en alle gespecialiseerde centra in de wereld zien het aantal cliënten toenemen. Is dat een weerspiegeling van een maatschappelijke openheid of gaat het om een reële toename van het aantal mensen dat in het verkeerde lichaam leeft?

Verschillende artikels in dit nummer van Huisarts Nu informeren over aspecten van ziekte en gezondheid bij kinderen en jongeren. Het meest spectaculaire is natuurlijk het fenomeen ‘plotse dood’ bij jonge sporters. Het is zeer zeldzaam, maar het blijft nieuwswaarde creëren als het zich voordoet.

Het is laat in de ochtend wanneer ik Sarah binnenroep, een half uur later dan gepland omdat het nogal een chaotisch spreekuur is geweest met veel papierwerk, ingewikkelde casussen en een handvol patiënten met psychosociale problemen.

De namen van partners spreken we automatisch in een bepaalde volgorde uit. Jan en Dorien klinkt veel beter dan Dorien en Jan. Nelly en André dus ook en niet André en Nelly, want die combinatie ‘bekt’ niet.

Zet twee huisartsen bij elkaar en algauw zullen zij casussen met elkaar uitwisselen. Welnu, dit boek biedt honderd casussen, regelrecht uit de praktijk gehaald. Het boek laat zich nog het gemakkelijkst lezen als een tussendoortje, telkens als je even niets te doen hebt.

Nederland, 2007. Ongeveer 28 000 mensen die tot dan toe illegaal in het land verblijven, krijgen dankzij het zogeheten generaal pardon een verblijfsvergunning. Voor Rodaan Al Galidi betekent dat het einde van negen jaar wachten. Ongeveer een decennium na de toekenning van de Nederlandse identiteit schrijft hij een bestseller over zijn ervaringen, getiteld ‘Hoe ik talent voor het leven kreeg’. Het is een tragikomische blik achter de muren van een asielzoekerscentrum. En een oefening in geduld.

Roeland Lysens en Koen Peers zijn beiden arts en lesgevers aan de Faculteit Geneeskunde van de KU Leuven. Daarnaast zijn zij ook respectievelijk kliniekhoofd en diensthoofd van de afdeling fysische geneeskunde en revalidatie van het UZ Leuven.

De originele versie van dit boek ‘Haut Nah. Alles über unser grösstes organ’ is geschreven door Yael Adler, een Duitse dermatologe die al eens optreedt in Duitse en Engelse televisie- en radioprogramma’s. De inhoud is gebaseerd op eigen praktijkervaringen, gesprekken met collega’s uit andere vakgebieden en op literatuurwetenschappelijk onderzoek, al worden nergens referenties expliciet vermeld.