«Het leven is broos, zoals de dauwdruppels rond de voet van de planten of de rijmdruppeltjes die aan de bladeren hangen. Wij zijn wezens die 's ochtends een stralend gezicht hebben, maar 's avonds zijn we nog slechts een hoopje witte asse.» Dat schreef, in Japan vijf eeuwen geleden, Rennyo Shonin, 8ste hoofdabt van Honganji. Vijf eeuwen later worden wij nog steeds geconfronteerd met de onberekenbaarheden van leven en dood, vijf eeuwen later hebben we nog steeds dezelfde vragen. In deze tijd hoor je overal zeggen dat er een taboe geworpen wordt op het verschijnsel sterven en dood. De mens van...

In een eerste bijdrage werd dieper ingegaan op de verschillende emotionele aspecten die aan bod kunnen komen tijdens een stervensbegeleiding. In deze bijdrage willen we blijven stilstaan bij de verschillende belevings-fasen zoals die tijdens een stervensproces kunnen herkend worden.

In de roman «Dites moi qui je suis» van R. Garaudy sterft de hoofdfiguur op het einde. Alvorens te sterven wijst hij de arts af, hij zegt «ik heb je niet meer nodig, ik zal mijn plan wel trekken». En hij zegt letterlijk «Mourir est un act», doodgaan is een daad.. . en ik wil ze stellen. Het sterven en het helpen sterven kreeg grote namen: men spreekt namelijk van stervensbegeleiding, hulp aan stervenden, terminale zorg, palliatieve zorg. De benaming heeft eigenlijk met zo veel belang: waar het geen exacte synoniemen zijn, dekken ze toch grosso modo dezelfde lading. Waar het wel omgaat is wat...

Het sterven van mensen is een emotioneel gebeuren voor iedereen die het mee-beleeft.

Op 5 en 6 mei jongstleden heeft de Societas Intemationalis Medicinae Generalis in Wenen, in de Wiener-Arztekammer, Grosser Sitzungssaal, Weihburggasse 10-12, haar dertigjarig bestaan gevierd.