In juni 1985 werd de v.z.w. Stichting AIDS Gezondheidszorg (STAG) opgericht. Op 2 december 1985 begon die v.z.w. met de bemande AIDS-telefoon (03/216.44.00).

Dit is de derde uitgave van een boek, dat gratis naar alle Belgische artsen gestuurd wordt. In de loop der jaren zijn we er vertrouwd mee geraakt zodat we het op zijn waarde kunnen beoordelen.

Dit uitzonderlijk gestoffeerde verslag lezen is een onmogelijke taak, omdat men wel erg goed op de hoogte moet zijn van de Nederlandse gezondheidspolitieke toestand om alles in zijn juiste context te begrijpen.

Deze kanjer is uiteraard geen doordeweekse lectuur voor de huisarts, wel een gemakkelijk hanteerbaar, overzichtelijk wetboek voor b.v. een HANU-redactielid dat een Papierwinkelrubriek wil stofferen.

In zijn centrale positie in de eerstelijnsopvang heeft de huisarts vaak te maken met slachtoffers van geweldpleging. Vooral vrouwen zoeken ons op met vragen om hulpverlening of verwijzing. Soms zijn huisartsen zelf trouwens de geviseerde persoon. Je kan als huisarts dus best maar weten waar een slachtoffer terechtkan en wat de wettelijke implicaties zijn van de stappen die je desgevallend onderneemt.

Dextromethorfaan behoort tot de morfinaangroep, de synthetische stoffen die chemisch dicht bij morfine staan. In tegenstelling met de linksdraaiende isomeren van de morfineserie zijn de dextroïsomeren weinig of niet analgetisch. Ze vertonen wel antitussieve eigenschappen. Dextromethorfaan is een niet narcotisch centraalwerkend antitussivum. Afhankelijkheid wordt niet vermeld. Het heeft bij gelijke dosis hetzelfde antitussief effect als codeïne, maar het vertoont minder nevenwerkingen.

Onlangs las ik een specialistisch navormingsartikel voor huisartsen. Daarin werd gepretendeerd dat het vaststellen van extrasystoles, ook van ventriculaire extrasystoles, in ieder geval gevolgd moet worden door een uitgebreid cardiologisch onderzoek met een EKG, een inspannings-EKG, een Holterregistratie, aangevuld door nog andere, meer gesofisticeerde onderzoekingen. Ik kreeg toen weer dat nare gevoel dat huisartsen en specialisten de wereld en de patiënten van een verschillende kant bekijken. Hoewel we dezelfde definities hanteren, praten we dikwijls langs elkaar heen. We lijken wel aan...

Voor VHI-mensen was het om het water in de mond te krijgen: een auditorium met meer dan tweehonderd aanwezigen, terwijl er zo een honderdtal wegens plaatsgebrek afgewezen moesten worden. Er waren veel jonge mensen en vrijwel alle Nederlandse huisartsenprofessoren zaten op de eerste rij. Na de inleidende toespraken kwam de reeks eigenlijke referaten in drie parallelzittingen. De programmacommissie kon kiezen uit zestig inzendingen. Dat deze dag in Maastricht doorging, had een betekenis, namelijk het vieren van een speciale opleiding tot huisarts-onderzoeker, nieuw in Maastricht om studenten na...

In de jaargang 16 van 1987 kon u regelmatig bijdragen lezen in een reeks over medische statistiek en wetenschappelijke rapportering. We nemen nu in 1988 de draad weer op. Hoewel we voortbouwen op de vorige artikels, zullen we meer nadruk leggen op het «toetsen», b. v. wanneer is een resultaat «significant» verschillend van een andere waarde ? Iedereen zal nog wel enkele vage indrukken overgehouden hebben van t-toetsen en chi-kwadraat. Vooraleer we ons daarin verdiepen, gaan we in deze bijdrage verder in op de betrouwbaarheid van een berekende waarde (een gemiddelde of een percentage). We...

In deze bijdrage zal ik beschrijven hoe ik mijn hartinfarct en de behandeling ervan ervaren heb. Hoewel het de persoonlijke beleving van één casus betreft, meen ik toch dat er een aantal leerpunten voor huisartsen uit gedestilleerd kunnen worden. Ze liggen op het terrein van de diagnostiek, het therapeutische beleid en de omgang met de patiënt.