Naar aanleiding van een recent rapport omtrent "Operation 1992" van de EEG leek het mij nuttig enige bedenkingen te formuleren omtrent de WVVH in een breder Europees perspectief.

Tot onze grote verwondering lazen wij in Huisarts Nu van 5 mei 1990 de basisstellingen voor een progressieve eerstelijnsgezondheidszorg én een oproep aan de progressieve huisartsen.

Wat bezielde deze dwarskijker (Huisarts Nu, nummer 4; noot van de redactie) om zo formeel, op het randje van arrogant, een aantal onjuiste stellingen te formuleren?

Wat doe je als je geconfronteerd wordt met een ongewone hoeveelheid onzin? Is het verstandig om de wartaal met argumenten te bestrijden of geef je de spreker/auteur dan teveel eer? Een dilemma waarvoor ik mij geplaatst zag toen ik de rubriek "Standpunten" onder ogen kreeg, geschreven door ene “dwarskijker" in de mei-editie van dit blad.

Een van mijn oudste en nog erg actieve patiënten is een koppige Vlaamse boer. Hij begon onlangs aan zijn 93ste levensjaar en is vast van plan om het daarbij niet te laten Wanneer ik er op maandelijks huisbezoek kom, telkens de eerste vrijdag, liefst tussen vijf en zes (dan is de pastoor gepasseerd en wordt het avondmaal niet gestoord), is het net of ik de Vlasschaard van Stijn Streuvels binnen stap.

Dit dunne boekje (slechts 32 bladzijden) bestaat uit twee delen: het eerste deel handelt over groeimonitoring en groeicurves, in het tweede wordt de training van gezondheidswerkers om de groeicurven te gebruiken, behandeld.

Het proefschrift van Thomas Oostendorp ter verkrijging van de graad van doctor, zal vooral de sterk in fysica geïntersseerde arts aanspreken. Het is zeker geen gemakkelijke lectuur. Wie zich onbehaaglijk voelt tussen diagrammen en wiskundige vergelijkingen, neemt dit boek beter niet ter hand.

De uitgave "De opvoeding van kinderen met een visuele handicap” is liet resultaat van een wetenschappelijk ouderbegeleidingsproject, gericht op ouders met een normaal lerend schoolgaand kind, dat blind is.

Van Himmler wordt verteld dat Hippocrates zijn bedlectuur was. De nazi-man leerde er namelijk op zijn manier heel veel van: dit land is ziek, het volk is niet in staat zichzelf te leiden, er moet “chirurgisch” ingegrepen worden: de gangreneuse leden dienen verwijderd...”

In de gezondheidszorg ontstond een stroming die op lange termijn de hulpverlening terug beter wil aanpassen aan de vraag. Door haar techniciteit dreigt deze een eigen leven te gaan leiden, waarbij de secundaire doelstellingen de bovenhand halen op de oorspronkelijke: het beantwoorden aan de concrete noden van de bevolking. Bijna nergens ontbreekt nog het woordje “kwaliteit” in de hoofding van artikels en symposia. Aan het begin van deze weg staat de ISQA, International Society for Quality Assurance in Health Care. Deze vereniging organiseerde dit jaar haar zevende congres in Stockholm. Leo...