Een optimale aanpak van patiënten met epilepsie vraagt om een transparante en langdurige samenwerking tussen huisarts en neuroloog. Belangrijk is om duidelijke afspraken te maken over wie welke taak op zich neemt, met als uiteindelijk doel patiënten langdurig aanvalsvrij te houden zonder bijwerkingen en met oog voor mogelijke comorbiditeiten.

Drie op de vier personen die overlijden door zelfdoding in Vlaanderen, zijn mannen. Zij vinden de weg naar de hulpverlening minder makkelijk, of in een later stadium, en stoppen de begeleiding vroegtijdig. Het Safety Plan kan hen helpen om zelf inzicht te krijgen.

Niet iedereen denkt op dezelfde manier: de ene leest gemakkelijk tussen de lijnen, terwijl de ander blijft steken bij de letterlijke betekenis. Het herkennen van verschillen in contextverwerking verbetert de communicatie en beperkt misverstanden.

Bij het betrekken van familie in de praktijk zijn heldere communicatie, tijdige afspraken (vertrouwenspersoon, vertegenwoordiger) en correcte dossiers essentieel. Dat voorkomt spanningen bij wilsonbekwaamheid, familieconflicten of na overlijden.

Tijdens de langdurige begeleiding van kinderen met epilepsie komen ze terecht bij de kinderarts, de (kinder)neuroloog en de huisarts. Coördinatie van de opvolging vraagt overleg en duidelijke afspraken: wie doet wat en wanneer? Het is de bedoeling om een kind met epilepsie aanvalsvrij te houden en te zorgen voor een zo normaal mogelijke groei en ontwikkeling.

James is een man van 27 jaar, afkomstig uit Ethiopië. Hij komt op het spreekuur in verband met huidafwijkingen op zijn romp en abdomen. Hoe tot de juiste diagnose komen volgens PROVOKE?

Er heerst nog veel onduidelijkheid over de screening naar prostaatkanker. Langs de ene kant kunnen we door meer screening meer prostaatkankers vroegtijdig opsporen, langs de andere kant kan dit ook leiden tot overdiagnose en overbehandeling van niet-agressieve tumoren, met risico op incontinentie en impotentie.

Hoewel Magali mooie vooruitgang had geboekt tijdens de opname in het Zeepreventorium, maakte haar moeder zich zorgen. Ze vreesde dat het thuis niet zou lukken. Magali was te chaotisch, had wisselende stemmingen en haar emoties konden alle kanten op gaan. De ene dag ‘ja’ en de volgende dag een resolute ‘nee’. Naar mijn gevoel perfect normaal pubergedrag, maar Magali’s moeder was hier niet van overtuigd.

Frederik, lees ik in het nieuwe dossier, is geboren in de warme zomer van 1976. Hij is net ontslagen uit de gevangenis en wil daar absoluut niet terug belanden, zegt hij.