Het is een herkenbaar verhaal in de huisartsenpraktijk. Een jonge vrouw, meestal wat gehaast en beschaamd, vraagt om de noodpil. Ze wil geen uitleg, geen vragen, enkel een snelle oplossing. De urgentie dringt, dus we helpen: de pil wordt voorgeschreven, het probleem lijkt van de baan. Maar is het dat echt?

Een residentiële opname is een ingrijpende gebeurtenis. Dat weten wij vanuit een rationeel, professioneel standpunt, maar probeer het eens te voelen: Je bent dertien of vijftien jaar. Je hebt een chronische ziekte die zichtbaar is, obesitas bijvoorbeeld, of onzichtbaar: chronische pijn, vermoeidheid, niemand ziet het maar je draagt het elke dag.

Een collega schreef ooit dat de vraag of ze wel een goede dokter was, haar dikwijls bezighield. Wat maakt inderdaad iemand tot een goede arts? ‘Goed’ geldt weliswaar als de meest algemene waardering die je kan uiten. Vakbekwaamheid, communicatievaardigheid en randvoorwaarden zijn zeker voorwaarden voor een goede geneeskunde, zoals onder andere uitgewerkt in de zeven kerncompetities van CanMeds.

Neurodiversiteit begrijpen in 33 vragen van de Nederlandse psychiater en hoogleraar Jim van Os en sociaalwetenschapper Simona Karbouniaris is een helder en uitnodigend boek dat past binnen de reeks Kopzorgen, waarin thema’s rond geestelijke gezondheid worden toegelicht aan de hand van veelgestelde vragen.

De wet op patiëntenrechten hebben een flink duwtje gegeven aan een open en eerlijke communicatie met patiënten. In mijn beginjaren als huisarts waren patiënten tevreden met een ‘geweldige’ chirurg, maar van ‘weinig zeg’.

De auteur van dit boek is een cognitief wetenschapper, filosoof en heeft autisme. Zijn diagnose kwam pas op volwassen leeftijd. De psychiater gaf hem meteen een ziektebriefje ‘psychische decompensatie’. Haar verduidelijking was: “Zoals de meesten die ik zie, heb je jaren na elkaar geprobeerd te compenseren voor iets dat je niet duurzaam kúnt compenseren. Dan komt onvermijdelijk het moment waarop dat niet meer lukt.”

In het boek ‘Wat mannen niet weten… en vrouwen zouden moeten weten’ probeert Hendrik Cammu, gynaecoloog en hoofddocent gynaecologie aan de VUB, de lezer inzicht te geven in zijn vakdomein.

Unity is een Nederlands vrijwilligersproject voor en door jonge mensen uit de dancescene. Op feesten en festivals geven zij op een objectieve en open-minded manier informatie over de risico’s die gepaard gaan met het gebruik van alcohol en andere drugs.

Als je ooit voor het altaar staat, beloof je elkaar trouw in goede en slechte dagen. Niemand vertelt erbij dat die ‘voor altijd’ lang is en niemand zegt wat het wordt als één van de duifjes als een oude kip of haan in een rolstoel belandt, zeker niet al op zijn vijftigste.

Voorkamerfibrillatie is wereldwijd de meest voorkomende aanhoudende hartritmestoornis bij volwassenen. Belangrijke risicofactoren zijn hypertensie, kleplijden, obesitas, diabetes, enzovoort. Over cafeïne zijn de meningen verdeeld: er werd vroeger vaak gezegd dat dit proaritmisch zou zijn en dat patiënten best de hoeveelheid koffie op een dag reduceren om geen voorkamerfibrillatie uit te lokken.