Overconsumptie van antibiotica is een van de voornaamste redenen voor de toename van antibioticaresistentie wereldwijd. Ook in de eerste lijn en vooral voor luchtwegklachten krijgen patiënten vaak antibiotica voorgeschreven terwijl dit niet nodig is. Vaak komt dit door factoren zoals druk van de patiënt, een overvolle agenda, diagnostische onzekerheid, enzovoort.

Sinds het omwoelen van de grond voor de Oosterweelwerken op Linkeroever in Antwerpen, is PFAS nog steeds in het nieuws en misschien zelfs in de omgeving van jouw huisartsenpraktijk. Dat kun je nagaan via een gedetailleerde kaart die Karl Vrancken, PFAS-opdrachthouder van de Vlaamse overheid, opstelde.

Tijd doorbrengen in de natuur maakt mensen gezonder. Maar patiënten effectief de natuur in krijgen, is niet altijd even gemakkelijk. Want welke soort natuur is er in de buurt? Is het voor de patiënt makkelijk bereikbaar? Welke faciliteiten zijn er beschikbaar? Ligt het in de buurt van een fietsknooppunt of een halte van het openbaar vervoer?

Men zegt dat één dag je leven kan veranderen. Welke dag het ‘m deed, weet ik niet maar een afwezigheid van zeven weken bleek voldoende om een gendertransitie door te maken. Voor ik in ouderschapsverlof vertrok had ik een consultatie met Jana, na mijn verlof met Théo.

Huisartsen zijn specialisten van de context en van de multimorbiditeit. Daarom trek ik voldoende tijd en ruimte uit voor huisbezoeken aan patiënten met een chronische aandoening. Elke week, op dinsdag- en donderdagvoormiddag.

Huisartsen vormen meestal het eerste aanspreekpunt bij blessures door hardlopen. Het verschil tussen hardlopen en wandelen is dat bij lopen direct na de afzet een zweeffase volgt, waarbij de beide voeten van de grond komen. Bij wandelen blijft altijd een van beide voeten met de grond contact houden. Dat heeft tot gevolg dat er bij het hardlopen grotere krachten op het lichaam inwerken waardoor het onderste lidmaat tot zelfs de rug risico lopen.

Empathie speelt een steeds belangrijkere rol in de arts-patiëntrelatie en in de opleiding. De auteur van dit boek werkte 35 jaar als huisarts en werd daarna wetenschappelijk onderzoeker aan de Radboud Universiteit, waar hij promoveerde op ‘Empathie in de huisartsenpraktijk’.

Meer dan drie op vier zelfstandige zorgverleners werken samen. Bij sommigen wordt deze samenwerking vastgelegd in een contract, bij anderen gebeurt dit door louter mondelingen afspraken. Om deze reden hebben de auteurs van dit boek getracht een overzicht te geven van alle mogelijke professionele samenwerkingsverbanden, inclusief de mogelijke voor- en nadelen. Door hun beroep als advocaat merken ze al jaren dat sommige artsen samenwerken zonder dit correct te regelen, aangepast aan de concrete noden die artsen hebben in de praktijk.