Mimile is een verkleinwoordje van Emile, 75 jaar. Een diminutief past zo goed bij deze man omdat hij zo ‘bère cute’ is. Deze olympisch kampioen morbiditeit heeft een ingegroefde glimlach in zijn karakterkop. Mimile is heel groot, maar door zijn neurodegeneratieve, metabole, pulmonaire en cardiale aandoeningen, is hij wat gekrompen. En in een rolstoel of zo’n Benidorm Bastard-bakje kom je ook niet imposant over.

De titel van het boek verwijst naar het gevoel dat de schrijver bekruipt “dat we als huisartsen steeds vaker het antwoord zijn op de vragen van de zorgverzekeraars, politiek en beleidsmakers in de zorg met als gevolg een steeds verder uitbreidend takenpakket.”

Van ons gewicht wordt bijna de helft ingenomen door de spieren. Weliswaar is er veel geweten maar veel ook niet. Alleen al over hoeveel verschillende spieren een mens heeft, bestaat er nog heel wat discussie. De auteurs houden het op 583 voor de vrouw en 587 voor de man en argumenteren dat met een berekening achteraan het boek.

Door haar werk in de audiologische afdeling op de dienst Neus-Keel-Oor van het UZA heeft Annick Gilles, de auteur van dit boek, contact met veel tinnituspatiënten. Ze is tevens de oprichter en bezieler van TINTRA (TINnitus Therapie en Research centrum Antwerpen), een internationaal vooraanstaand tinnitus expertise- en onderzoekscentrum.

De auteur, Hans Brölmann, is een voormalige hoogleraar gynaecologie in het Universitair medisch centrum in Amsterdam. Hij is bestuurslid van de Stichting ‘Openheid na incidenten’, een onafhankelijk kenniscentrum dat aan de hand van opleiding en coaching zorgverleners klaarstoomt voor openheid na incidenten.

Tinnitus tast de levenskwaliteit aan en kan gepaard gaan met ernstige mentale problemen. Een intensief programma kan de levenskwaliteit verbeteren, ook op de langere termijn.

De eerstelijnszorg speelt een belangrijke rol in de triage van acute en subacute/chronische tinnitus. Ook het beoordelen van de impact op de levenskwaliteit gebeurt best vanuit de eerste lijn.

In haar wekelijkse column in de BMJ vertelt de Londense huisarts Helen Salisbury dat zij geen tijd meer heeft om medische tijdschriften te lezen, maar tijdens het werk wel dankbaar gebruikmaakt van het internet voor noodzakelijke informatie ‘on the spot’. Daarnaast volgt ze een jaarlijkse updatecursus om de blinde vlekken in haar kennis en vaardigheden te leren kennen. In een tijdsspanne van vijf uur komen de belangrijkste wijzigingen aan bod in de richtlijnen van het National Institute for Health and Care Excellence (NICE).

Een gedwongen opname is vaak een traumatische ervaring. Deze patiënt doet haar persoonlijk verhaal, wat uiteindelijk een positieve ervaring werd met ruimte voor eigen keuzes.

Huisartsen ondervinden veel structurele problemen bij het opstellen van een omstandig medisch verslag. De huidige procedure ‘gedwongen opname’ is daarom dringend aan herziening toe.